Το αρχαιότερο ηλιακό σύστημα στο Σύμπαν

Δημιουργήθηκε πριν από 13 δισ. έτη, λίγο μετά την Μεγάλη Εκρηξη

Αστρονόμοι ανακάλυψαν σε απόσταση 375 ετών φωτός από τη Γη ένα ηλιακό σύστημα το οποίο είναι το αρχαιότερο που έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής. Γύρω από το άστρο HP 11952 εντοπίστηκαν να κινούνται δύο γιγάντιοι πλανήτες οι οποίοι όπως εκτιμούν οι ειδικοί δημιουργήθηκαν πριν από 12,8 δισεκατομμύρια έτη.

Η Μεγάλη Έκρηξη υπολογίζεται ότι συνέβη πριν από 13.8 δισεκατομμύρια έτη, κάτι που σημαίνει ότι οι δύο πλανήτες είναι από τα αρχαιότερα κοσμικά αντικείμενα αφού μετά τη γέννηση του Σύμπαντος χρειάστηκε αρκετός χρόνος μέχρι να αρχίσουν να κάνουν την εμφάνιση τους άστρα, πλανήτες και γαλαξίες.

Πλανήτες μαθουσάλες

Την ανακάλυψη έκανε ομάδα ερευνητών από το Ινστιτούτο Αστρονομίας Max Planck χρησιμοποιώντας τα πολύ ισχυρά τηλεσκόπια του παρατηρητηρίου La Silla Paranal στη Χιλή. Ο ένας πλανήτης έχει μέγεθος ανάλογο με αυτό του Δία, του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Ο άλλος είναι τρεις φορές μεγαλύτερος από τον Δία! Ο μικρότερος πλανήτης, ο HP 11952c, βρίσκεται πολύ κοντά στο άστρο και ολοκληρώνει μια πλήρη περιστροφή σε διάστημα 7 ημερών. Ο μεγαλύτερος πλανήτης, ο HP 11952b, ολοκληρώνει την περιστροφή σε περίπου 9 μήνες.

Η ανακάλυψη είναι εξαιρετικά σημαντική αφού μέχρι σήμερα οι επιστήμονες πίστευαν ότι η δημιουργία πλανητών στο πρώιμο Σύμπαν ήταν αδύνατη εξαιτίας της απουσίας των απαραίτητων κοσμικών υλικών για αυτόν τον σκοπό. Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι το Σύμπαν στην παιδική του ηλικία δεν διέθετε μεταλλικά και βαρέα στοιχεία, συστατικά τα οποία είναι απαραίτητα για τη δημιουργία ενός πλανήτη.

Η ζωή εκεί

Οι ειδικοί τονίζουν ότι πρόκειται για εξωτικούς κόσμους και σε περίπτωση που υπήρχαν ή εξακολουθούν να υπάρχουν μορφές ζωής θα ήταν/είναι πολύ διαφορετικές από αυτές στη Γη. «Αν πάντως υπήρχε εκεί ένας εξελιγμένος πολιτισμός θα είχε την μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσει την επέκταση και εξέλιξη του Σύμπαντος, τη δημιουργία των πρώτων άστρων και γαλαξιών» αναφέρει ο καθηγητής Τζόνι Σετιάουαν που ήταν επικεφαλής των ερευνητών.

Πηγή: http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=450674

Η "Λούσι" είχε παρέα πριν από 3,4 εκατ. χρόνια...

Ένας από τους πιο διάσημους ανθρωπίδες προγόνους μας, η «Λούσι» δεν ήταν μόνη, καθώς περίπου την ίδια εποχή που εκείνη ζούσε, πριν από 3,4 εκατ. χρόνια, και στην ίδια περιοχή, περιφερόταν επίσης ένα άλλο είδος που κάποιες φορές μπορούσε να περπατήσει όρθιο στα δύο του πόδια, αν και κάπως αδέξια, ενώ κατά κύριο λόγο ζούσε ακόμα πάνω στα δέντρα, όπως οι πίθηκοι.

Αυτό προκύπτει από την ανακάλυψη του σπάνιου απολιθώματος ενός μη πλήρους δεξιού ποδιού στην Αιθιοπία, το οποίο πιθανότατα παραπέμπει σε ένα ξεχωριστό προϊστορικό παρακλάδι της προ-ανθρώπινης οικογένειας.

Η ανακάλυψη είναι σημαντική γιατί δείχνει πως πάνω από ένα προ-ανθρώπινα είδη ζούσαν στην Ανατολική Αφρική πριν από τρία έως τέσσερα εκατομμύρια χρόνια και το καθένα είχε τον δικό του τρόπο να μετακινείται, πότε στα τέσσερα και πότε στα δύο πόδια.

Το εύρημα ρίχνει νέο φως στην εξέλιξη των ανθρώπων και στη σταδιακή ανάπτυξη της ικανότητάς τους να περπατάνε όχι στα τέσσερα πόδια, όπως οι πίθηκοι, αλλά στα δύο.

Προς το παρόν, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να προσδιοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια το είδος των προγόνων μας από όπου προέρχεται το απολίθωμα του ποδιού. Μόνο αν βρεθούν πρόσθετα απολιθώματα κρανίου και δοντιών, θα μπορεί να γίνει μια ταυτοποίηση. Μία πιθανότητα είναι ότι σχετίζεται με το γένος του Αρδιπίθηκου (ramidus), που ζούσε πριν από 4,4 εκατ. χρόνια στην Αιθιοπία.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αιθιοπικής καταγωγής παλαιοανθρωπολόγο Γιοχάνες Χαϊλέ-Σελασιέτου Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Κλίβελαντ του Οχάιο, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Nature», εκτιμούν, με βάση την ανατομία του ποδιού, ότι το πλάσμα μπορούσε να βαδίζει όρθιο κατά καιρούς, όταν δεν ζούσε στα δέντρα, αν και προτιμούσε ακόμα τη δεύτερη λύση.

Το νέο απολίθωμα βρέθηκε στην περιοχή Αφάρ, περίπου 520 χλμ. βορειανατολικά της πρωτεύουσας Αντίς Αμπέμπα. Το 1974, είχε ανακαλυφθεί από τον παλαιοντολόγο Ντόναλντ Γιόχανσον στην ίδια περιοχή του Αφάρ η διάσημη «Λούσι» (Αυστραλοπίθηκος Αφαρένσις), σε απόσταση μόλις 50 χλμ. από εκεί που έγινε η νέα ανακάλυψη.

Η ανατομία του ποδιού της «Λούσι» δείχνει ότι, μολονότι το σώμα και ο εγκέφαλός της δεν ήσαν πολύ μεγαλύτερα από ενός χιμπατζή, μπορούσε να βαδίσει όρθια σχεδόν κανοικά, ενώ το μυστηριώδες είδος που μόλις ανακαλύφθηκε, δεν είχε ακόμα κάνει στον ίδιο βαθμό τη μετάβαση από τα δέντρα στη δίποδη ζωή των πεδιάδων.

Η συνύπαρξη των δύο ειδών, κατά τους επιστήμονες, η οποία πιθανώς κράτησε ένα εκατομμύριο χρόνια (η «Λούσι» εμφανίστηκε πριν από 4 εκατ. χρόνια και εξαφανίστηκε πριν από περίπου 3 εκατ. χρόνια), δείχνει ότι μάλλον υπήρχαν περισσότεροι από ένας εξελικτικοί δρόμοι που οδήγησαν τους προγόνους μας στην εγκατάλειψη της ζωής στα δέντρα (ιδίως τις νύχτες για προστασία) και στην πλήρη υιοθέτηση του βαδίσματος στα δύο πόδια.

Το βάδισμα αυτό ήταν η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους ανθρωπίδες προγόνους μας και στους πιθήκους (οι ανθρωπίδες είναι εκείνα τα είδη που είναι πιο συγγενικά με τον άνθρωπο παρά με τους χιμπατζήδες).

Πηγή: ΑΜΠΕ

Πηγή: http://www.nooz.gr/science/i-loisi-eixe-parea-prin-apo-34-ekat-xronia

Νέα υπερήπειρος, η Αμασία, θα δημιουργηθεί πάνω από τον Βόρειο Πόλο

Μέσα στα επόμενα 50 έως 200 εκατομμύρια χρόνια η Ευρασία θα ενωθεί με την Αμερική στο Βόρειο Πόλο, δημιουργώντας μια νέα σούπερ-ήπειρο, την Αμασία, που θα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του βορείου ημισφαιρίου, αφού προηγουμένως ο Αρκτικός Ωκεανός και η Καραϊβική θα έχουν εξαφανισθεί.

Σε αυτή την εντυπωσιακή πρόβλεψη κατέληξαν Αμερικανοί επιστήμονες που μελέτησαν διαχρονικά γεωλογικά δεδομένα από όλο τον κόσμο. Προβλέπουν ακόμα ότι η Ευρώπη (που αποτελεί μέρος της Ευρασίας), η Αφρική και η Αυστραλία θα ενωθούν σταδιακά και αυτές με την Αμασία, η οποία έτσι θα γίνει ακόμα πιο μεγάλη.

Το σενάριο αυτό αποτελεί επανάληψη της ύπαρξης της Παγγαίας, όταν πριν από 300 εκατομμύρια χρόνια όλοι οι ήπειροι της Γης ήταν ξανά ενωμένες σε μια ενιαία χερσαία μάζα, με επίκεντρο τη σημερινή Δυτική Αφρική.

Πριν από την Παγγαία, οι γεωλόγοι εκτιμούν ότι ανάλογη συγχώνευση των χερσαίων μαζών είχε συμβεί πριν από 1,8 – 2 δισεκατομμύρια χρόνια με τη δημιουργία της σούπερ-ηπείρου Νούνα και πριν από ένα δισεκατομμύριο χρόνια με τη δημιουργία της Ροντίνια.

Η διαρκής τεκτονική δραστηριότητα αναδιατάσσει συνεχώς τις ηπείρους, πότε ωθώντας τη μια να πέσει πάνω στην άλλη και πότε απομακρύνοντάς τις. Η ζωή κάθε σούπερ-ηπείρου διαρκεί για περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια, μέχρι να διασπαστεί ξανά.

Πηγή: http://www.physics4u.gr/blog/?p=4632

Η Σελήνη μπορεί να είχε το δικό της μαγνητικό δυναμό

Γεωφυσικοί προτείνουν ότι το μαγνητικό πεδίο της Σελήνης στην πραγματικότητα άντεξε για πολύ περισσότερο από ό,τι είχε προηγουμένως εκτιμηθεί. Την ίδια στιγμή, η ισχύς του μπορεί να ήταν υποτιμημένο κατά τις προηγούμενες έρευνες, δείχνει η ίδια ομάδα σε μια δημοσίευση στο περιοδικό Science.Αλλά το πιο σημαντικό συμπέρασμα στο οποίο έφτασαν οι ερευνητές ήταν ότι το φεγγάρι είχε ένα φυσικό δυναμό στον πυρήνα του, περίπου, πριν 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια.
Ένα θέμα συζήτησης στην επιστημονική κοινότητα εδώ και χρόνια ήταν ότι τα μαγνητικά πεδία του δημιουργήθηκαν είτε από το φαινόμενο δυναμό σαν του πυρήνα της Γης, ή από το πλάσμα που παράγεται κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων με αστεροειδείς.Το φαινόμενο δυναμό παράγεται όταν ένας στερεός πυρήνας περιστρέφεται μέσα σε ένα ρευστό πυρήνα (εξωτερικό τμήμα). Έτσι παράγεται το γήινο μαγνητικό πεδίο, και θα συνεχίσει να ανανεώνεται μέχρι ο πυρήνα της να στερεοποιηθεί εντελώς. Σε εκείνο το σημείο, ο πλανήτης θα μείνει απροστάτευτος από τις κοσμικές ακτίνες και την ηλιακή ακτινοβολία.
Οι γεωφυσικοί γνωρίζουν ότι η Σελήνη είχε μαγνητικό πεδίο, διότι ίχνη του μαγνητισμού της ανακαλύφθηκαν σε δείγματα πετρωμάτων που έφεραν πίσω οι αποστολές Απόλλων.
Η τελευταία έρευνα αυτό που έκανε ήταν να αποδείξει ότι ο φυσικός δορυφόρος της Γης είχε πράγματι έναν πυρήνα ικανό να δημιουργήσει ένα φαινόμενο δυναμό, εδώ και πολύ καιρό πριν.
Η θεωρία της σύγκρουσης με αστεροειδείς – η άλλη εναλλακτική λύση για την εξήγηση του μαγνητικού πεδίου – θεωρούσε ότι το πλάσμα που παράγεται κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στην επιφάνεια της Σελήνης ήταν υπεύθυνο για τα ίχνη του μαγνητισμού που βρέθηκαν στα δείγματα των αποστολών Απόλλων.

Ωστόσο, η νέα έρευνα απέδειξε ότι η Σελήνη είχε ένα εξωτερικό λιωμένο πυρήνα γύρω από ένα συμπαγή πυρήνα από σίδηρο για τουλάχιστον 500 εκατομμύρια χρόνια, μεταξύ 4,2 και 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Αυτή η χρονική περίοδος είναι πολύ περισσότερη από ό,τι οι γεωλόγοι που υποστήριζαν αυτή τη θεωρία είχαν υπολογίσει.«Τα ευρήματα σε γενικές γραμμές ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Όταν επιλέξαμε αυτό το δείγμα, είχαμε μια ιδέα ότι θα είχε ένα καλά φυλαγμένο μαγνητικό πεδίο, αλλά δεν είχαμε ιδέα πόσο καλό θα ήταν,» εξηγεί ο γεωλόγος και επικεφαλής της μελέτης Erin Shea.«Οι επιπτώσεις είναι καταπληκτικές και ενδιαφέρουσες.

Εάν το φεγγάρι είχε ένα δυναμό που κράτησε για πολύ καιρό, γιατί η αιτία του να μην ήταν ένας αστεροειδής σαν τον Vesta ή ένας μικρότερος αστεροειδή;» προσθέτει ο Erin Shea. Ο Vesta είναι ο μεγαλύτερος αστεροειδής στο ηλιακό σύστημα, και καταλογογραφείται από πολλούς ως πρωτοπλανήτης (ένα πλανητικό έμβρυο που ποτέ δεν έφτασε στην κατάσταση του πλανήτη).

Γι αυτό που ενδιαφέρεται τώρα η ομάδα είναι να προσδιοριστεί αν το φαινόμενο του δυναμό της Σελήνης παρέμεινε για 500 εκατομμύρια χρόνια, ή αν συνήθιζε να σταματά και να επαναεκκινείται σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Η οριστική απάντηση αυτού του ζητήματος θα μπορούσε τελικά να πιστοποιήσει ότι η Σελήνη ήταν πράγματι κάποτε μέρος του πλανήτη μας, που διαχωρίστηκαν κατά τη διάρκεια μιας κοσμικής σύγκρουσης με έναν πλανήτη σαν τον Άρη.

physics4u.gr

Πηγή: http://nea-news.blogspot.com/2012/01/blog-post_6167.html

(Ξανά)γέννησαν τα μόρια της ζωής

Δημιούργησαν τα απλά σάκχαρα που υπάρχουν στο μόριο του DNA.

Βρετανοί ερευνητές έκαναν ένα σημαντικό βήμα προς την κατανόηση της προέλευσης της ζωής: ανακάλυψαν πώς δημιουργούνται τα σάκχαρα που βρίσκονται στο μόριο του DNA.
O δρ Paul Clarke και οι συνεργάτες του στα Πανεπιστήμια του York και του Νότιγχαμ, δημιούργησαν δύο απλά σάκχαρα, τη θρεόζη και την ερυθρόζη, σε μια διαδικασία η οποία θα μπορούσε να είχε συμβεί στις συνθήκες που οι ερευνητές πιστεύουν ότι επικρατούσαν πριν εμφανιστεί η ζωή πάνω στη Γη.

Σαν τον παλιό καιρό
Κλειδί στην επιτυχία των βρετανών επιστημόνων υπήρξε η διαπίστωση ότι καταλύτες για τη δημιουργία των εν λόγω σακχάρων (τα οποία εντοπίζονται στη φύση με τη δεξιόστροφη ισομορφή τους) ήταν τα απλά αριστερόστροφα αμινοξέα.
Σύμφωνα με ανεξάρτητους ερευνητές, το εύρημα, το οποίο δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Organic and Biomolecular Chemistry, αποτελεί ένα μεγάλο βήμα προς την κατανόηση του πώς από την απλή χημεία δημιουργήθηκε ο έμβιος κόσμος.

Πηγή: http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=440924