Περίπου 8.7 εκατομμύρια είδη στον πλανήτη Γη

Σύμφωνα με επιστημονική μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στον πλανήτη Γη ζούμε περίπου 8,7 εκατομμύρια είδη.
Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο “Journal PLoS Biology” θεωρείται η ακριβέστερη μέχρι σήμερα και μέρος της αναδημοσιεύτηκε στο BBC. Σύμφωνα με αυτή τα περισσότερα από τα ειδή δεν έχουν καταγραφεί και ταυτοποιηθεί και αν ξεκινούσαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο αύριο θα τελειώναμε περίπου το 3011, ενώ αρκετά από τα είδη θα έχουν εξαφανιστεί πριν καταγραφούν.
Ο αριθμός των ειδών του πλανήτη σε πολλούς μπορεί να μοιάζει κάτι εύκολα μετρήσιμο, παρόλα αυτά οι επιστήμονες χρειάστηκε να μελετήσει τις σχέσεις και την αναλογία ανάμεσα στα κλαδιά και τα παρακλάδια του “δέντρου της ζωής”, προκειμένου να καταλήξει στον συγκεκριμένο αριθμό.
“Είναι μια αξιοθαύμαστη μαρτυρία της ανθρώπινης αυταρέσκειας, το γεγονός ότι γνωρίζουμε για παράδειγμα ότι η βιβλιοθήκη του αμερικανικού Κονγκρέσου είχε την πρώτη Φεβρουαρίου 2011, 22,194,656 βιβλία αλλά να μην ξέρουμε ούτε κατά προσέγγιση πόσα είδη ζώων και φυτών υπάρχουν στον πλανήτη” δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Royal Society, λόρδος Ρόμπερτ Μέι.
Σύμφωνα με τη μελέτη από τα 8,7 εκατομμύρια είδη συγκατοίκων μας στη Γη, η πλειοψηφία είναι ζώα και ακολουθούν σε σημαντικά μικρότερους αριθμούς οι μύκητες, τα φυτά, τα πρωτόζωα και φύκια ένω εξαιρούνται της λίστας τα βακτήρια και άλλοι μικροοργανισμοί.
Aπό αυτά καταγεγραμμένα και ταξινομημένα είναι μόνο το 1,2 εκατομμύρια. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τις μαθηματικές αναλογίες ανάμεσα στα διαφορετικά φύλα, γένη και άλλες κατηγορίες του συστήματος επιστημονικής ταξινόμησης για να καταλήξουν στην συγκεκριμένη εκτίμηση, η οποία όμως όπως λένε θα μπορούσε εύκολα να πέφτει έξω κατά αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες είδη.
Όπως δήλωσε ο δόκτορ Τίντενσον της ομάδας που συγκρότησε την συγκεκριμένη μελέτη και θα ακολουθήσουν καινούργιες και πιο ακριβείς εκτιμήσεις για το σύνολο των ειδών, ειδικά καθώς αντιλαμβανόμαστε την λεπτή ισορροπία στην οποία βρισκόμαστε με τους άλλους συγκάτοικους μας στον πλανήτη. Παρόλα αυτά όπως εξηγεί ο Τίντενσονμ “όταν σκεφτόμαστε είδη μας έρχονται στο μυαλό ζώα και πουλιά, αλλά αν πάμε σε μικρότερες μορφές ζωής τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα. Αν σηκώσεις μια πέτρα στον πάτο του ωκεανού το 90% των ευρημάτων σου δεν θα έχει καταγραφεί ποτέ. Και στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου μπορείς εύκολα να βρίσκεις συνεχώς νέα είδη εντόμων”.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=303982

Αποκαλυπτικές έρευνες για τα προϊστορικά ταξίδια στο Αιγαίο

Με βάση νέες τεχνικές χρονολόγησης πετρωμάτων όπως o οψιδιανός, επιστήμονες -μεταξύ των οποίων και Έλληνες- ανακάλυψαν πως οι προϊστορικοί άνθρωποι μπορεί να ταξίδεψαν στο Αιγαίο πριν από 15000 χρόνια.

Ο οψιδιανός είναι ένα ηφαιστειακό πέτρωμα με υαλώδη μορφή, που εξαιτίας της σύστασης και της ανθεκτικότητας του χρησιμοποιήθηκε από τα τέλη της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου (πριν από 35000 έως 11.000 χρόνια) για την κατασκευή εργαλείων και όπλων.

«Ο οψιδιανός ήταν ένα πολύτιμο πέτρωμα που βρίσκεται μόνο στη Μήλο, με λίγα κοιτάσματα στην Αντίπαρο και στο Γυαλί (νησάκι μεταξύ Νισύρου και Κω). Από εκεί και μέσω του εμπορίου διαδόθηκε σε όλο το Αιγαίο, καθώς και στην ηπειρωτική χώρα», εξηγεί ο κ. Νικόλαος Λάσκαρης από το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου στο διαδικτυακό περιοδικό Past Horizons. Έτσι, οι άνθρωποι πριν από την Εποχή του Χαλκού που ήθελαν να αποκτήσουν αιχμηρά εργαλεία και όπλα υποχρεώνονταν να ταξιδέψουν με πλοίο μέχρι τη Μήλο.
Ενδείξεις για ταξίδια στη Μήλο από την παλαιολιθική εποχή έχουν βρεθεί στο σπήλαιο Φράγχθι του νομού Αργολίδας, μια από τις σημαντικότερες προϊστορικές θέσεις στην Ελλάδα. Το σπήλαιο κατοικήθηκε σίγουρα από τον Homo sapiens (30000 π. Χ.), πιθανόν και από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ (40000 π. Χ.), ενώ υπάρχουν ενδείξεις συνεχούς κατοίκησης μέχρι το 3000 π.Χ., καθιστώντας το έναν από τους μακροβιότερους τόπους συνεχούς ανθρώπινης παρουσίας. Στο εσωτερικό του βρέθηκαν μοναδικά ευρήματα, όπως ένας ανθρώπινος σκελετός, ηλικίας 10.000 - 8.000 ετών, πήλινα θραύσματα, ειδώλια, αγαλματίδια, χάντρες, κατεργασμένα όστρακα και οψιδιανός της παλαιολιθικής εποχής. Η τελευταία ανακάλυψη έφερε τα πάνω κάτω στην αντίληψη για τις θαλάσσιες μεταφορές, καθώς γεωχημικές έρευνες έδειξαν ότι πρόκειται για οψιδιανό που προήλθε από τη Μήλο, 80 μίλια μακριά από το σπήλαιο.
«Επρόκειτο για ναυτικούς που πέρναγαν από το ένα νησί του Αιγαίου στο άλλο, φτάνοντας μέχρι τη Μικρά Ασία και την ελληνική ενδοχώρα», αναφέρει ο κ. Λάσκαρης, ο οποίος μαζί με τους συνεργάτες του δημοσιεύουν σχετικό άρθρο στο «Journal of Archaeological Science», στο τεύχος του Σεπτεμβρίου 2011.
Ο Έλληνας επιστήμονας και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν μαζί με την παραδοσιακή μέθοδο που λέγεται χρονολόγηση της υδάτωσης του οψιδιανού (obsidian hydration dating, OHD), μια νέα τεχνική, τη φασματομετρία δευτερογενούς μάζας ιόντων της διαποτισμένης επιφάνειας (secondary ion mass spectrometry of surface saturation, SIMS-SS), η οποία τους επιτρέπει να υπολογίσουν την ποσότητα του νερού που εισχωρεί στο πέτρωμα.
Με τη νέα μέθοδο, ο κ। Λάσκαρης και οι συνεργάτες του απέδειξαν ότι αντικείμενα από οψιδιανό της Μήλου κατασκευάστηκαν στην ενδοχώρα πολύ νωρίτερα από ό,τι αρχικά θεωρείτο. Με άλλα λόγια, οι προϊστορικοί άνθρωποι πραγματοποίησαν θαλάσσια ταξίδια στα νησιά -με άγνωστους μέχρι σήμερα τύπους πλοίων- από πολύ νωρίς.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=305144

Ένας κόσμος χαμένος για 56 εκατ. χρόνια.

Η νέα υποψήφια "Ατλαντίδα" βρέθηκε κάτω από τον Ατλαντικό ωκεανό. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από ερευνητικά κέντρα σεισμών, εταιρείες πετρελαίου καθώς και μία προηγμένη μέθοδο χαρτογράφησης μέσω ηχητικών κυμάτων, ερευνητές έκαναν μια νέα μεγάλη ανακάλυψη στον Βόρειο Ατλαντικό. Πρόκειται για μια -χαμένη εδώ και 56 εκατομμύρια χρόνια- έκταση η οποία εντοπίζεται δύο χιλιόμετρα κάτω από τον βυθό του ωκεανού, δυτικά από τα νησιά Orkney-Shetland. Δημιουργώντας μια τρισδιάστατη αναπαράσταση της έκτασης, οι επιστήμονες ανακάλυψαν πολλές κορυφές βουνών καθώς και οκτώ μεγάλους ποταμούς. «Μοιάζει με τον χάρτη μιας παραθαλάσσιας χώρας», παρατηρεί η Nicky White, ερευνήτρια του πανεπιστημίου του Cambridge και προσθέτει: «Είναι σαν ένα αρχαίο απολιθωμένο τοπίο, διατηρημένο δύο χιλιόμετρα κάτω από τον βυθό». Όσο για το αν είναι βιώσιμη περιοχή για ζωντανούς οργανισμούς, οι επιστήμονες είναι απόλυτα θετικοί. Μικροοργανισμοί και απολιθώματα βρέθηκαν σε έρευνες κάτω από το πέτρωμα της περιοχής αποδεικνύοντας πως το τοπίο αυτό ήταν κάποτε ένα θαλάσσιο οικοσύστημα.Μπορεί τίποτα να μην το αποδεικνύει ακόμα, όμως οι επιστήμονες δεν μπορούν να συγκρατηθούν από το να συνδέσουν το νέο αυτό εύρημα με τον μύθο της χαμένης Ατλαντίδας.

Πηγή: http://www.newsbeast.gr/world/arthro/199385/enas-kosmos-hamenos-gia-56-ekat-hronia/

Βόγιατζερ: Στα όρια του διαστρικού χώρου

Το Βόγιατζερ 1 βρίσκεται στο όριο του ηλιακού μας συστήματος, όπου τα σωματίδια που πηγάζουν από τον Ηλιο συγκρούονται με αέρια του γαλαξία.
(φωτ.: NASA) Αντίθετα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων για ένα απότομο και βίαιο άκρο, το όριο δείχνει να είναι ένα ήρεμο σημείο, όπου ο ηλιακός άνεμος συναντά εξωηλιακά σωματίδια.
«Βρισκόμαστε σε μια μπερδεμένη περιοχή, όπου ο Ηλιος συνεχίζει να έχει κάποια επιρροή», λέει ο Σταμάτης Κριμιζής, φυσικός στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Τζον Χόπκινς, στο Λορέλ του Μέριλαντ. «Σίγουρα δεν είναι αυτό που νομίζαμε».
Τα νέα ευρήματα που δημοσίευσαν ο κ. Κριμιζής και οι συνεργάτες του στο περιοδικό «Nature», είναι τα τελευταία από μία σειρά στοιχείων που έχουν συλλεχθεί κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού του διαστημοπλοίου. Το Βόγιατζερ 1 εκτοξεύθηκε το 1977 και φωτογράφισε ενεργά ηφαίστεια στο φεγγάρι Ιώ καθώς πέρναγε από τον Δία το 1979. Τον επόμενο χρόνο επιβεβαίωσε την ύπαρξη τριών φεγγαριών σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο. Σε μία από τις τελευταίες του φωτογραφίες, που μεταδόθηκε το 1990, η Γη φαίνεται σαν ένας μικρός κόκκος λουσμένος από τις ακτίνες του Ηλιου.
Από τότε, οι επιστήμονες της NASA έχουν κλείσει έξι από τα δέκα όργανά του και βρίσκεται τόσο μακριά που οι αναμεταδόσεις τώρα κάνουν πάνω από 16 ώρες για να φτάσουν στη Γη. Ομως το έργο του Βόγιατζερ συνεχίζεται. Τώρα ταξιδεύει έξω από την ηλιόσφαιρα, τη νοητή φούσκα που γεμίζει ο ηλιακός άνεμος. Στο τέλος του 2004, το Βόγιατζερ 1 πέρασε το «σοκ τερματισμού», το όριο πέρα από το οποίο η επιρροή του ηλιακού ανέμου αρχίζει να φθίνει. Φέτος, οι ερευνητές περιμένουν να περάσει άλλο ένα σημαντικό σημείο -ένα σημείο στο οποίο ο ηλιακός άνεμος αλλάζει απότομα κατεύθυνση, σημαίνοντας την αρχή το διαστρικού χώρου.
Οι μετρήσεις από το διαστημόπλοιο δείχνουν πως ο άνεμος έχει σταδιακά μειωθεί στο μηδέν και ανακατεύεται με διαστρικά αέρια. Οι θεωρίες απέτυχαν να προβλέψουν ένα τέτοιο ενδιάμεσο περιβάλλον, εξηγεί ο κ. Κριμιζής, και υπάρχει η πιθανότητα να είναι τελικά αυτός ο διαστρικός χώρος. «Μπορεί να έχουμε περάσει εκεί και να μην το γνωρίζουμε, γιατί δεν υπάρχει μοντέλο που να περιγράφει τι βλέπουμε», λέει.
Το φύσημα των μακρινών διαστρικών αερίων μπορεί να φαίνεται ασήμαντο σε εμάς που βρισκόμαστε κοντά στον Ηλιο, όμως οι λεπτομέρειες μετράνε, λέει ο επικεφαλής επιστήμονας του Βόγιατζερ, Εντ Στόουν, στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας στην Πασαντίνα. Ο Ηλιος ταξιδεύει ανάμεσα στα συντρίμμια διαφόρων κοντινών σουπερνόβα. Ρεύματα σωματιδίων και τα μαγνητικά πεδία που παράγει το άστρο μας, μας θωρακίζουν από τη διαστρική ακτινοβολία που προέρχεται από την εκτόνωση των αερίων. «Το μέγεθος της φούσκας αυτής είναι σημαντικό».
Το Βόγιατζερ θα μπορέσει να μας δώσει περισσότερες απαντήσεις μέσα στα επόμενα χρόνια। Η μονάδα παραγωγής ενέργειας πλουτωνίου του διαστημοπλοίου θα του επιτρέψει να συνεχίσει την ομαλή λειτουργία του τουλάχιστον έως το 2020, και «θα συνεχίσουμε να λαμβάνουμε πληροφορίες», λέει ο κ. Κριμιζής. Ακόμα και όταν το σήμα του εξασθενίσει, το ταξίδι του θα συνεχιστεί.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=296030

Ανακαλύφθηκε τέταρτο φεγγάρι του Πλούτωνα

Αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα τέταρτο φεγγάρι σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Πλούτωνα, χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble.

Οι επιστήμονες αποκαλούν, προσωρινά, το νέο φεγγάρι P4 και εκτιμούν ότι έχει διάμετρο 13 με 34 χιλιόμετρα. Αυτό είναι το μικρότερο από τα τέσσερα φεγγάρια του πλανήτη.

Το μεγαλύτερο, ο Χάρων, έχει διάμετρο 1.043 χιλιόμετρα και τα δυο άλλα, Νιξ και Ύδρα, έχουν διάμετρο από 32 - 113 χιλιόμετρα.
Το διαστημικό τηλεσκόπιο έψαχνε για δακτυλίους γύρω από τον Πλούτωνα, στην άκρη του ηλιακού μας συστήματος, όταν εντόπισε το P4.
"Το θεωρώ αξιοσημείωτο ότι οι κάμερες του Hubble μας έδωσαν τη δυνατότητα να δούμε ένα τέτοιο μικρό αντικείμενο με τόση σαφήνεια από απόσταση μεγαλύτερη των 5 δισεκατομμυρίων χλμ.", δήλωσε ο Μαρκ Σοουόλτερ του Ινστιτούτου SETI στο Μάουντεν Βιου της Καλιφόρνιας, ο οποίος είναι επικεφαλής αυτού του προγράμματος παρατήρησης με το Hubble.
Η παρατήρηση από το Hubble πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εργασιών για την υποστήριξη της αποστολής "Νέοι Ορίζοντες" της NASA, στην οποία έχει προγραμματιστεί μια στενή επαφή με τον Πλούτωνα και τα φεγγάρια του το 2015.
Το P4 βρίσκεται ανάμεσα στις τροχιές του Νιξ και της Ύδρα, που ανακαλύφθηκαν από το Hubble το 2005 . Ο Χάρων ανακαλύφθηκε το 1978 από το αμερικανικό Ναυτικό Παρατηρητήριο .

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=295005