Επιβεβαιώνεται η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν

Τα μεγάλα ουράνια σώματα του Σύμπαντος, οι πλανήτες όπως η γη, τα άστρα, οι γαλαξίες, καμπυλώνουν το χώρο και το χρόνο γύρω τους με τη δύναμη της βαρύτητάς τους, ακριβώς όπως έχει προβλέψει η διάσημη θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αλμπερτ Αϊνστάιν.Η επιβεβαίωση έγινε από τις μετρήσεις του διαστημικού σκάφους Gravity Probe B (GP-B) της NASA, όπως ανακοίνωσαν οι επιστήμονες.

«Ο Αϊνστάιν ζει», δήλωσε ο φυσικός στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ, Φρ. Εβεριτ, επικεφαλής ερευνητής της αποστολής GP-B, μιας πραγματικής Οδύσσειας, η οποία προετοιμαζόταν από την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία επί περίπου τέσσερις δεκαετίες και τελικά εκτοξεύτηκε το 2004.
ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗΟπως είπε ο Αμερικανός φυσικός, επιβεβαιώνεται πλέον ότι «στο σύμπαν ο χώρος και ο χρόνος καμπυλώνονται από τη βαρύτητα। Η Γη παραμορφώνει πολύ ελαφρά το χώρο γύρω της, λόγω της βαρύτητάς της, και τον «παρασέρνει» μαζί της καθώς περιστρέφεται। Φανταστείτε τη Γη σαν να ήταν βυθισμένη σε μέλι. Καθώς ο πλανήτης μας περιστρέφεται, το μέλι ολόγυρα περιδινείται, όπως συμβαίνει με το χώρο και το χρόνο».

Αυτό ακριβώς είχε προβλέψει, πριν από σχεδόν 100 χρόνια ο Αϊνστάιν, σε μια εποχή που δεν ήταν όμως δυνατό να υπάρξει πειραματική επιβεβαίωση της θεωρίας του, λόγω έλλειψης της κατάλληλης τεχνολογίας. «Η αποστολή GP-B επιβεβαίωσε δύο από τις πιο θεμελιώδεις προβλέψεις του σύμπαντος του Αϊνστάιν, πράγμα που έχει καθοριστικές επιπτώσεις για την αστροφυσική έρευνα», τόνισε ο Εβεριτ. Ο δορυφόρος μετέφερε τέσσερα εξελιγμένα γυροσκόπια (περιστρεφόμενες σφαίρες), που μπορούσαν να μετρήσουν τόσο τις γεωδαιτικές επιπτώσεις στη Γη, λόγω επίδρασης της βαρύτητας στον χωρόχρονο, όσο και το κατά πόσο ο πλανήτης μας, καθώς περιστρέφεται, «τραβάει» μαζί του το χώρο και το χρόνο.
Τα γυροσκόπιαΑν η θεωρία του Αϊνστάιν ήταν λάθος, τα γυροσκόπια θα έδειχναν πάντα στην ίδια κατεύθυνση, όμως, σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, τα γυροσκόπια κατέγραψαν μικροσκοπικές, αλλά μετρήσιμες, μεταβολές στη διεύθυνση της περιστροφής τους, υπό την επίδραση της γήινης βαρύτητας.
Οι ανεπαίσθητες κινήσεις των γυροσκοπίων μετρούνταν σε σχέση με τη θέση του άστρου ΙΜ του Πήγασου, ενώ τα γυροσκόπια βρίσκονταν σε θερμοκρασία κοντά στο απόλυτο μηδέν (μείον 273 βαθμοί Κελσίου), για να εξασφαλιστεί η ακρίβεια των μετρήσεων। Οι τεχνολογίες που δημιουργούνται για τον έλεγχο της βαρύτητας έχουν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή των παγκόσμιων συστημάτων προσδιορισμού θέσης (GPS) και στη μέτρηση της ακτινοβολίας υποβάθρου στο Σύμπαν.

Πηγή: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12304&subid=2&pubid=111093174

Λίμνες από μετεωρίτες στη Μαγνησία

Επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι δίδυμες λίμνες κοντά στον Αλμυρό -που μέχρι πρότινος πιστευόταν ότι προήλθαν από ηφαιστειακή έκρηξη- αποτελούν τελικά τα ίχνη που άφησε ένας μετεωρίτης προσκρούοντας στην ελληνική γη πριν από περίπου10000 χρόνια.

Στο εντυπωσιακό εύρημα ότι η ελληνική γη φιλοξενεί εμφανή ίχνη από μετεωρίτη που προσέκρουσε στο έδαφός της πριν από περίπου 10.000 χρόνια οδηγήθηκαν οι επιστήμονες. Πρόκειται για δίδυμους κρατήρες, δύο λίμνες της Θεσσαλίας, οι οποίες μέχρι πρότινος θεωρούνταν ότι προέκυψαν από ηφαιστειακή έκρηξη. Το λιωμένο ζιρκόνιο που βρέθηκε στην περιοχή ήταν το κλειδί για την αποκάλυψη, αφού το εν λόγω μέταλλο τήκεται σε θερμοκρασίες πολύ υψηλότερες από αυτές που αναπτύσσονται στο ηφαιστειακό μάγμα.

Είναι η πρώτη φορά που στην Ελλάδα εντοπίζονται κρατήρες που σχηματίστηκαν από την πρόσπτωση μετεωριτών, ενώ όπως υπολογίζεται, οι συγκεκριμένοι είχαν μέγεθος μέχρι και 30 μέτρα. Όπως εκτιμούν οι ειδικοί, πρόκειται για μια σπουδαία ανακάλυψη, δεδομένου ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη οι αντίστοιχες θέσεις δεν φτάνουν τις 40 σε αριθμό.

Οι ερευνητές Ευάγγελος Λάγιος, καθηγητής Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Dietrich Volker, καθηγητής στο Ινστιτούτο Ορυκτολογίας και Πετρογραφίας του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης
Οι ερευνητές Ευάγγελος Λάγιος -καθηγητής Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών- και Dietrich Volker -καθηγητής στο Ινστιτούτο Ορυκτολογίας και Πετρογραφίας του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης- είναι οι άνθρωποι που ξετύλιξαν το νήμα της σαγηνευτικής αυτής ιστορίας.
Οπως εξηγούν στο «Εθνος», παλαιότερα κυριαρχούσε η αντίληψη ότι οι λίμνες αυτές ήταν ηφαιστειογενούς προέλευσης.
Επειτα από μια πιο εμπεριστατωμένη μελέτη που περιελάμβανε γεωφυσικές έρευνες και εργαστηριακή ανάλυση δειγμάτων προέκυψε ότι οι εν λόγω λίμνες δεν προέρχονται από την έκρηξη ηφαιστείου, αλλά είναι κρατήρες που δημιουργήθηκαν από την πρόσκρουση μετεωρίτη στη Γη.
Η πρόσκρουση αποδίδεται χρονολογικά στην εποχή του Ολόκαινου και συγκεκριμένα εκτιμάται ότι έλαβε χώρα πριν από 12.500 έως 8.000 χρόνια.
Οι λίμνες βρίσκονται σε μια αγροτική περιοχή νοτιοδυτικά του Αλμυρού και έχουν κυκλικό σχήμα.
Η μικρότερη έχει διάμετρο 150 μέτρων και βάθος 6 μέτρων, ενώ η μεγαλύτερη έχει διάμετρο 250 μέτρων και βάθος περίπου 8.
Απέχουν περίπου 250 μέτρα η μία από την άλλη, σε μια περιοχή που φιλοξενούσε τον προϊστορικό οικισμό Μαγούλα - Ζερέλια, που κατοικούνταν από τη Μέση Νεολιθική Περίοδο μέχρι την Εποχή του Χαλκού. Από τις διαστάσεις των κρατήρων εκτιμάται ότι το μέγεθος των μετεωριτικών θραυσμάτων θα πρέπει να κυμαινόταν από 10 έως 30 μέτρα.
Το μυστικό αποκαλύφθηκε, όπως εξηγεί ο κ. Λάγιος, από την εργαστηριακή μαρτυρία εύρεσης μερικώς τετηγμένου ζιρκονίου στα συλλεχθέντα πετρολογικά δείγματα.
«Για την τήξη του ζιρκονίου απαιτούνται θερμοκρασίες μεγαλύτερες των १.400- 1800 °C, οι οποίες όμως δεν απαντώνται σε διαδικασίες μαγματισμού και φαινόμενα μεταμόρφωσης στον γήινο φλοιό και τον ανώτερο μανδύα». «Λεπτομερειακές πετρολογικές και ορυκτολογικές εργαστηριακές έρευνες ικανού αριθμού δειγμάτων διαφορετικών διαστάσεων και άλλων πετρωμάτων ενίσχυσαν την υπόθεση.
Μετά την ορυκτολογική έρευνα, οι γεωφυσικές διασκοπήσεις επιβεβαίωσαν ότι η εικόνα του εδάφους είναι απολύτως συμβατή με την άποψη περί πρόσκρουσης μετεωριτικών θραυσμάτων», προσθέτει.
Το επόμενο στάδιο της έρευνας, σύμφωνα με τον κ.Λάγιο, περιλαμβάνει τη λήψη δειγμάτων από το εσωτερικό των λιμνών, με σκοπό την ανεύρεση υπολειμμάτων από τον μετεωρίτη που έπεσε στη γη της Μαγνησίας πριν από χιλιάδες χρόνια...

Πηγή:http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11386&subid=2&pubid=63015029#

Βρήκαν Αμενχοτέπ 13 μέτρων

Ενα από τα μεγαλύτερα αγάλματα που χρονολογούνται την εποχή των Φαραώ ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στο Λούξορ της Αιγύπτου.Το τεράστιο άγαλμα που φέρει τη μορφή του Αμενχοτέπ Γ' έχει ύψος μεγαλύτερο από 13 μέτρ. Βρέθηκε σε επτά μεγάλα κομμάτια από χαλαζίτη στον ταφικό ναό του Φαραώ στο Κομ αλ-Χιτάν, αλλά ακόμα του λείπει το κεφάλι.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Τμήματος Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων, το κεφάλι του Αμενχοτέπ Γ' είχε έρθει στο φως για πρώτη φορά τη δεκαετία του `70, αλλά αργότερα θάφτηκε ξανά.
Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το γλυπτό αυτό ήταν ένα από τα δύο που φύλασσαν τη βόρεια είσοδο του μεγάλου ταφικού ναού στη δυτική όχθη του Νείλου, περιοχή η οποία αυτό τον καιρό βρίσκεται στο επίκεντρο μεγάλης ανασκαφής. Οι αρχαιολόγοι ελπίζουν ότι σύντομα θα βρουν το δίδυμό του.

Δύο ζωόμορφα αγάλματα ήρθαν επίσης στο φως, σύμφωνα με τον επικεφαλής της ανασκαφής Αμπντέλ Γκαφάρ Γουαγκντί: το ένα ανήκει στον θεό Θωθ με το κεφάλι μπαμπουίνου και το άλλο, ύψους 185 εκατοστών, απεικονίζει τη θεά Σεχμέτ με το κεφάλι λιονταριού.

Καταιγίδα ανακοινώσεων για νέες ανακαλύψεις αγαλμάτων κάνουν τα τελευταία χρόνια οι αρχαιολόγοι που πραγματοποιούν ανασκαφές στην περιοχή.
Να θυμίσουμε ότι παρότι ο 3.400 ετών ναός του Αμενχοτέπ Γ' καταστράφηκε σε μεγάλο μέρος του από σεισμό, το 27 π.Χ., οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να ανακαλύψουν τον Μάρτιο του 2009 ακόμα δύο αγάλματα από γρανίτη του πανίσχυρου Φαραώ Αμενχοτέπ Γ', ο οποίος ήταν παππούς του Τουταγχαμών και πατέρας του Ακενατών και ο οποίος κυβέρνησε την Αίγυπτο από το 1390 έως το 1352 π।Χ.

Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11386&subid=2&pubid=62979051

Οι αρχαίοι κάτοικοι της Καλιφόρνιας

Οι πρώτοι Αμερικανοί ήταν εξοικειωμένοι με τη θάλασσα. Πρόσφατα, ανακαλύφθηκαν εποικισμοί στα Νησιά Τσάνελ, μερικά χιλιόμετρα έξω από τη νότια Καλιφόρνια, γεμάτοι κόκαλα και κελύφη από ψάρια, θαλασσοπούλια και οστρακοειδή, μαζί με δουλεμένα εργαλεία και μαχαίρια. Οι τρεις νησιωτικοί εποικισμοί, που είναι μεταξύ 11.000 και 12.000 ετών, δείχνουν πως κάποιοι πρώτοι Αμερικανοί ήταν καλά προσαρμοσμένοι στη νησιωτική ζωή και μάλλον δεν προέρχονταν από την ενδοχώρα της Βόρειας Αμερικής. Οι συγκεκριμένες ανακαλύψεις, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Science», ενισχύουν τη θεωρία πως πρώιμοι πληθυσμοί διέσχισαν τον Βερίγγειο Πορθό, από τη σημερινή Ρωσία στην Αλάσκα και εποίκισαν την Αμερική ακολουθώντας την ακτογραμμή κατά μήκος του Ειρηνικού Ωκεανού, μέχρι το άκρο της Νότιας Αμερικής. Τα ευρήματα πάνω στην ακτογραμμή συμπεριλαμβάνουν έναν εποικισμό 14.000 ετών στη νότια Χιλή και συνεπικουρούν τη θεωρία της παράκτιας μετανάστευσης των πληθυσμών. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, ωστόσο, έχει εξαφανίσει τα περισσότερα στοιχεία αυτής της μετακίνησης. Ο Τεντ Γκέμπελ, αρχαιολόγος από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, θεωρεί πως τα εργαλεία που βρέθηκαν στην περιοχή θυμίζουν εκείνα που έχουν βρεθεί στην Καμτσάτκα της Ρωσίας και στη Βραζιλία. «Μπορεί να είναι αποδείξεις μιας μετανάστευσης κατά μήκος του Ειρηνικού, όμως χρειαζόμαστε περισσότερα στοιχεία για να ολοκληρώσουμε το παζλ». © 2011 Nature News Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.episthmh-texnologia&id=264719

Ο πρώτος αναλογικός υπολογιστής στην ιστορία από τους Μινωίτες

Τον πρώτο αναλογικό υπολογιστή στην ιστορία της ανθρωπότητας είχαν ανακαλύψει οι Μινωίτες, όπως υποστηρίζει ο κρητικός ερευνητής αιγαιακών γραφών, Μηνάς Τσικριτσής. Σύμφωνα με τον ερευνητή, το μινωικό αντικείμενο, που είχε βρεθεί το 1898 στο Παλαίκαστρο Σητείας, προηγήθηκε του «Μηχανισμού των Αντικυθήρων» κατά 1.400 χρόνια και είναι ο πρώτος αναλογικός υπολογιστής στην Ιστορία και μάλιστα φορητός. «Αναζητώντας μινωικά ευρήματα με αστρονομικές απεικονίσεις στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, εντοπίσαμε μια λίθινη μήτρα από την περιοχή του Παλαίκαστρου Σητείας. Στην μήτρα αυτή είχαν αναφερθεί ο Στέφανος Ξανθουδίδης και ο Άρθουρ Έβανς, σημειώνοντας ότι τα ανάγλυφα σύμβολα που εμφανίζονται στην επιφάνεια της μήτρας συσχετίζονται με τον Ήλιο και τη Σελήνη», τονίζει ο κ. Τσικριτσής. Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο κρητικός ερευνητής αφού πρώτα αναλύθηκε η ανάγλυφη απεικόνιση του ακτινωτού δίσκου στο δεξιό μέρος της μήτρας αυτής, στη συνέχεια τεκμηριώθηκε η χρήση αυτού, ως μήτρα για την κατασκευή ενός μηχανισμού, που χρησίμευε ως αναλογικός υπολογιστής προσδιορισμού εκλείψεων. Ταυτόχρονα εξετάσθηκαν οι χρήσεις του μηχανισμού ως ηλιακό ρολόι και ως όργανο υπολογισμού γεωγραφικού πλάτους. «Η κατασκευή αυτή έχει τη δυνατότητα να προσδιορίσει την ώρα και το γεωγραφικό πλάτος ενός τόπου αν χρησιμοποιήσουμε τα τρία εργαλεία, δύο βελόνες κι έναν διαβήτη, που υπάρχουν στην μήτρα πάνω από το δίσκο», τονίζει ο κ. Τσικριτσής και εξηγεί: «Ο ακτινωτός δίσκος έχει στην περιφέρεια 25 τριγωνικά σχήματα αν τα αριθμήσουμε ανά μισή ώρα και τοποθετήσουμε μία βελόνα κάθετα στο κεντρικό βαθούλωμα και προσανατολίσουμε τον κεντρικό σταυρό σε βορρά - νότο, τότε η σκιά της βελόνας δείχνει το σημείο του ακτινωτού δίσκου που αντιστοιχεί στην ώρα της παρατήρησης. Φαίνεται λοιπόν ότι ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ημερήσιο ηλιακό ρολόι χειρός (12,5ωρών). Από αυτή τη χρήση προκύπτει ότι η ώρα αντιστοιχεί σε περίπου 58 λεπτά, πολύ κοντά στην ώρα που χρησιμοποιείται σήμερα. Θεωρώντας ότι ένας τριγωνικός δείκτης (ακτινωτό τμήμα) αντιστοιχεί σε περίπου μισή ώρα, οι πέντε κουκίδες που υπάρχουν πάνω σε κάθε τριγωνικό δείκτη χωρίζουν αυτόν σε 5 μικρότερες μονάδες χρόνου, διάρκειας περίπου 6 σημερινών λεπτών».

Πηγή: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12304&subid=2&pubid=108601158#